Πάνε πολλά χρόνια που γνώρισα ένα παράξενο τύπο, Νικόλα τον έλεγαν.
Ο Νικόλας “έγκλειστος” σε κάποιο οίκο ευγηρίας, αν και δεν τον είχαν πάρει τα χρόνια, με δική του επιλογή περνούσε απομονωμένος στον δικό του κόσμο.
Παράξενος? δεν ξέρω, ιδιόρυθμος? ισως, μα πάνω απ΄όλα ντόμπρος, παλιός μάγκας, κυκλοφορώντας πάντοτε με ένα μπλοκάκι στην τσέπη. Οταν κάποια στιγμή τον ρώτησα τι έγραφε στο μπλοκάκι μου είπε.
- θα σου δώσω δύο απο τα “κομμάτια” μου και κάντα ότι θες.
Τα χρόνια πέρασαν απο τότε και νομίζω πως θα πρέπει να τα δούν και άλλοι, ιδού το πρώτο.
« ανάσες βαριές βιώματα γνωρίσματα
γίναν σταγώνες μουσκεύαμε μαζί
υπόθεση σκληρή στ΄απεριόριστα όρια
όνειρα που δέναν μισή ζωή.
Κι εσύ περνούσες αδιάφορα απρόσμενα
ακροβατώντας στα πέρατα του νού
συνομωτώντας στης σκέψης επιπόλαια
να ανεχτείς μισή ζωή. »
Καλό ταξίδι Νικόλα.
Ετικέτες: Τρέλα
